Niedzielna Ewangelia (Mt 16,21-27):

Jezus wskazywać swoim uczniom na to, że musi iść do Jerozolimy i wiele cierpieć od starszych i arcykapłanów, i uczonych w Piśmie; że będzie zabity i trzeciego dnia zmartwychwstanie. A Piotr wziął Go na bok i począł robić Mu wyrzuty: "Panie, niech Cię Bóg broni! Nie przyjdzie to nigdy na Ciebie". Lecz On odwrócił się i rzekł do Piotra: "Zejdź Mi z oczu, szatanie! Jesteś Mi zawadą, bo myślisz nie na sposób Boży, lecz na ludzki". Wtedy Jezus rzekł do swoich uczniów: "Jeśli kto chce pójść za Mną, niech się zaprze samego siebie, niech weźmie krzyż swój i niech Mnie naśladuje. Bo kto chce zachować swoje życie, straci je; a kto straci swe życie z mego powodu, znajdzie je. Cóż bowiem za korzyść odniesie człowiek, choćby cały świat zyskał, a na swej duszy szkodę poniósł? Albo co da człowiek w zamian za swoją duszę? Albowiem Syn Człowieczy przyjdzie w chwale Ojca swego razem z aniołami swoimi, i wtedy odda każdemu według jego postępowania

Komentarz:

Ciąg dalszy Ewangelii sprzed tygodnia. Jednak dziś Piotr nie słyszy pochwały z ust Nauczyciela, ale ostre słowa nagany. Piotr, jak się okazuje, nie do końca rozumie misję Jezusa, nie do końca chyba też rozumie konsekwencje prawdy, którą sam wyznał: "Ty jesteś Mesjasz, Syn Boga żywego" (Mt 16, 15). Dla Piotra, pewnie jak dla wielu jemu współczesnych, Mesjasz miał wyzwolić Izraela spod panowania rzymskiego, widziano w Nim zatem raczej bojownika niż dawcę pokoju. Tymczasem Boży plan przeszedł najśmielsze oczekiwania wszystkich, nawet Jego uczniów, którzy tak jak Piotr, byli świadkami Jego cudów, Jego mocy. Nie zrozumieli, że to coś więcej niż wolność polityczna, coś więcej niż jeden naród, coś znaczenie więcej niż powodzenie w życiu doczesnym. Jezus nie przyszedł wyzwolić Izraela rozlewając swoją Krew na polu bitwy, ale rozlewając Ją na krzyżu – znaku hańby. Poniżył się tak bardzo, aby dać wolność Izraelowi, ale także wszystkim ludziom, którzy tej wolności pragną i jej szukają. Jezus wiedział, że przed Jego uczniami trudne chwile, bo niełatwo patrzeć na pozorną, jak się potem okazało, klęskę Mistrza. Nie jest łatwo patrzeć jak Mistrz i Nauczyciel, Cudotwórca, który wskrzeszał, karmił tysiące ludzi, uzdrawiał, poddaje się więzom, katom, daje się zabić zupełnie się nie broniąc. Trudną drogą Pan dla nich przygotował, dlatego chciał im pomóc, kilkakrotnie zapowiadając swoją mękę, ale i ta zapowiedź była dla nich za trudna.

My chyba często przypominamy Piotra. Wyznajemy co tydzień w czasie Mszy św. wiarę w Boga, a ciągle Mu nie dowierzamy, ciągle nie myślimy na sposób Boży, ale po ludzku. Nie chcemy przyjmować bólu, cierpienia, nie chcemy myśleć, że to trudne doświadczenie może wydać błogosławiony plon, jeśli tylko złączymy je z Mękę Jezusa Chrystusa. Chcemy żyć przyjemnie, choć Pan nas nauczał: ”Wchodźcie przez ciasną bramę, gdyż przestronna jest brama i szeroka droga, która prowadzi do zguby, i wielu jest takich, którzy przez nią wchodzą”  (Mt 7, 13). Cierpienie nie jest dobrem, ale drogą do dobra. Nie bójmy się cierpienia, Bóg to wszystko przeszedł przed nami: ból fizyczny, odrzucenie, śmierć, żeby utorować nam drogę i nam na niej towarzyszyć. „Nie takiego bowiem mamy arcykapłana, który by nie mógł współczuć naszym słabościom, lecz doświadczonego we wszystkim na nasze podobieństwo, z wyjątkiem grzechu" (Hbr 4, 15).